Akredytacja jako narzędzie oceny potencjału polskich Ośrodków Innowacji. Analiza krajowych i regionalnych doświadczeń

Abstrakt

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie podejścia do definiowania Ośrodków Innowacji (OI) oraz identyfikacja zasobów i kompetencji niezbędnych do świadczenia usług proinnowacyjnych. Analiza obejmuje także określenie warunków, które muszą zostać spełnione, aby OI mogły uzyskać status jednostki akredytowanej.

Metodyka: W opracowaniu wykorzystano analizę literatury przedmiotu, dokumentów strategicznych oraz regulacji prawnych. Badaniu poddano również dokumentację konkursów dotyczących akredytacji OI na poziomie krajowym i regionalnym, a także raporty i oferty instytucji starających się o wsparcie w ramach programów operacyjnych.

Wyniki: Analiza wykazała znaczące różnice pomiędzy systemem akredytacji krajowej a regionalnymi, zarówno w zakresie kryteriów formalnych, jak i merytorycznych. Wspólnymi elementami są wymogi dotyczące doświadczenia w świadczeniu usług dla MŚP oraz zasobów ludzkich. Zidentyfikowano także brak jednolitości w podejściu do certyfikacji, infrastruktury B+R oraz orientacji na klienta.

Implikacje i rekomendacje: Wyniki wskazują na konieczność ujednolicenia kryteriów akredytacji oraz lepszego dopasowania wymagań do potencjału OI w różnych regionach. Rekomenduje się wzmocnienie elementów związanych z jakością usług i współpracą z sektorem B+R, a także uproszczenie procedur na poziomie krajowym.

Oryginalność/wartość: pracowanie wnosi wartość poprzez porównanie podejść do akredytacji OI w Polsce na różnych szczeblach zarządzania oraz identyfikację obszarów wymagających uspójnienia. Stanowi tym samym źródło wiedzy dla instytucji odpowiedzialnych za politykę innowacyjną oraz samych OI w procesie doskonalenia jakości usług.